Gümüşhane’de Randevu Bulamayan Öğretmenden Doktora Şiirli Sitem

Gümüşhane Devlet Hastanesi’nde görev yapan bir ortopedi uzmanından aylarca muayene sırası alamayan Türkçe öğretmeni, yaşadığı randevu krizini mizahi bir dille kağıda döktü. Merkezi Hekim Randevu Sistemi (MHRS) ve hastane içi dijital kanalları denemesine rağmen hekimin yoğunluğu sebebiyle hedefine ulaşamayan hasta, çareyi edebiyatın taşlama türüne başvurmakta buldu. Hastane koridorlarında tebessümle karşılanan bu edebi sitem, sağlık sistemindeki yoğunluğun hasta-hekim ilişkisine yansıyan en ilginç ve naif örneklerinden biri olarak kayıtlara geçti.

Aylarca Süren Randevu Mesaisi

Merkeze bağlı Tekke Ortaokulu bünyesinde idareci ve Türkçe öğretmeni sıfatıyla görevini sürdüren Sait Karakaş, sağ bacağında baş gösteren şiddetli ağrılar üzerine çare aramaya başladı. Tedavi rotasını Gümüşhane Devlet Hastanesi kadrosunda yer alan Ortopedi ve Travmatoloji Uzmanı Op. Dr. Süleyman Kasım Taş olarak belirleyen eğitimci, randevu alabilmek adına oldukça uzun ve yorucu bir sürece girişti.

Dijital altyapı üzerinden randevu kovalayan hastanın süreci şu aşamalardan oluştu:

Mizah ve Edebiyat Hastane Odasında

Sıra bulamama halini bir mağduriyetten ziyade hekime yönelik yoğun ilginin doğal bir sonucu olarak okuyan Karakaş, biriken hislerini taşlama formatında bir şiirle dışa vurdu. Edebiyatın iğneleyici ama zarif üslubunu kullanarak muayene krizini mısralara döken öğretmen, nihayet hekimin kapısından içeri girebildiğinde kaleme aldığı bu eseri bizzat kendisine okudu. İkili arasında soğuk bir şikayet diyalogu yerine, samimi ve edebi bir sohbet ortamı yeşerdi. Kendisine yöneltilen bu şiirli sitemin aslında hizmet kalitelerine verilmiş bir onay ve teveccüh nişanesi olduğunu kavrayan uzman hekim, hastasının bu jestini büyük bir memnuniyetle karşıladı.

“Sitemin Altında Yatan Teveccüh Bizi Mutlu Etti”

Meslek hayatı boyunca şifa bulan hastalardan çeşitli yollarla teşekkür aldığını ancak böylesi edebi bir yaklaşımla ilk kez yüzleştiğini aktaran Op. Dr. Süleyman Kasım Taş, duygularını şu sözlerle ifade etti:

“Sait hocam ilk olarak şikâyetiyle ilgili bizim MHRS sistemimizden randevu almak istedi. Yoğunluğu ve sürecin uzadığını görünce, sosyal yaşamda da görüştüğümüz için bu durumu şiir yoluyla aktaracağını söyledi. Mizansen bir yaklaşımla durumu ifade etti. Bizim için kalıcı bir eser oldu. Aynı zamanda tedavi sürecinin ve yaşanan yoğunluğun tercih edilmemizden kaynaklandığını da kendisi belirtti. Bu durum bizi çok mutlu etti. Şiirin başlangıcında kendi tabiriyle ufak bir sitem var. Ancak bunun sebebinin yaptığımız hizmetin iyi olması, güler yüzlü yaklaşımımız ve tercih edilmemiz olduğunu da kendisi ifade etmekte. Bu da bizi ayrıca mutlu ediyor. Kendi edebiyat tarzıyla, aslında iyi ve kaliteli bir iş yaptığımızı söylemek için yazdığını belirtti. Şiirle karşılaşmak bizim için her zaman kıymetlidir. En büyük hediye hastanın memnuniyetini ifade etmesidir. Ancak bunu kalıcı bir eser olarak almak bizi daha da mutlu ediyor. Bunun her zaman bizim için büyük ve kalıcı bir hatıra olduğunu düşünüyoruz.”

“Amacım Eleştirmek Değil, Yoğunluğu Anlatmaktı”

Poliklinik kapısında aylar süren mücadelesini tebessümle noktalayan Sait Karakaş ise niyetinin asla bir karalama veya şikayet olmadığını özellikle vurguladı. Edebiyatçı kimliğiyle süreci özetleyen Karakaş, yaşananları şu şekilde aktardı:

“Bundan yaklaşık 6 ay önce sağ bacağımda bir ağrı başladı. Önce MHRS sistemi üzerinden kendisinden randevu almayı denedim ancak birkaç kez girmeme rağmen sistem her seferinde çok çabuk doluyordu. Daha sonra hastanede kiosk denen makineyi denedim. Okula giderken bazı sabahlar uğradım fakat oradan da sıra bulamadım. En son kendisini aradım. ‘Hocam bu nasıl bir teveccüh? Ne MHRS’den ne de kiosktan sıra bulamıyorum’ dedim. Aradan birkaç gün geçti, ben habersiz geldim ameliyat günüymüş, boş döndüm. Birkaç gün sonra tekrar aradık. Bu kez de bir çalıştaya gideceğini söyledi. Süre uzadıkça ben de bunu şiir, taşlama yoluyla yazmaya başladım. Kendi aramızda şakalaştık. Şiir bu şekilde ortaya çıktı. Bugün sıramızı bulduk. Kasım hocamın odasından içeri girdim. Daha önce şiirin bazı bölümlerini kendisiyle paylaşmıştım. Oturdum ve şiirin bölümlerini okudum. Kendisi de çok onore oldu, ben de çok mutlu oldum. Aramızda dostane bir ortam oluştu, ikimiz de mutluyuz diyelim. Edebiyatta taşlamalar meşhurdur. Taşlamalarda karşı tarafa iğneli yollarla bazı şeyler anlatılır. Benim bu şiiri yazmaktaki amacım asla Süleyman Kasım hocamızı eleştirmek değildi. Sistemin yoğunluğu ve kendisine gösterilen teveccüh yanlış anlaşılmasın diye sonunda kendimce güzel toparlamalar yapmaya çalıştım.”

Sağlıkhaberi.net Yorumu: Bu Olay Sahada Ne Anlama Geliyor?

Gümüşhane’de yaşanan bu tebessüm ettiren hadise, aslında Türkiye’nin dört bir yanındaki kamu hastanelerinde her gün sessizce tecrübe edilen ciddi bir yapısal sorunun; polikliniklerdeki aşırı yığılmanın naif bir yansımasıdır. Bir hastanın, sadece basit bir ortopedi muayenesi olabilmek için aylarca dijital ve fiziki kanalları zorlamak durumunda kalması, randevu sistemlerinin kırsal ve Anadolu şehirlerinde dahi nasıl bir darboğazdan geçtiğini net bir şekilde ortaya koyuyor. Hastanın bu mağduriyeti hekimin popülaritesiyle örtüp mizaha vurması yaşanan krizi anlık olarak yumuşatsa da, arka planda sağlık hizmetine erişimde yaşanan kronikleşmiş zaman kaybı gerçeği tüm çıplaklığıyla durmaktadır.

Diğer boyuttan bakıldığında, hekim ile hasta arasında kurulan bu pozitif ve anlayışlı diyalog, günümüzde sıklıkla şahit olduğumuz “sağlıkta şiddet” sarmalına karşı adeta bir panzehir niteliği taşıyor. Sistemsel aksaklıkların faturasını doğrudan sağlık çalışanına kesmeyen, empati kurabilen ve iletişim kanallarını açık tutan hasta profillerinin varlığı, sahadaki hekimlerin en büyük motivasyon kaynağıdır. Altyapı sorunları ne kadar büyük olursa olsun; güven, nezaket ve karşılıklı anlayış temeline dayanan bir iletişim, kliniklerdeki krizleri çözmede her zaman en etkili yoldur.