İzmir’de bulunan Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi acil servisine tedavi için başvuran vatandaşların, en temel tıbbi sarf malzemelerinden biri olan idrar sondasını kendi imkanlarıyla dışarıdan temin etmek zorunda kaldığı iddia edildi. Kurum içindeki malzeme stoklarının yetersizliği gerekçe gösterilerek hasta yakınlarının çevredeki medikal firmalara yönlendirildiği ve 20 TL değerindeki ürünleri bizzat satın alarak acil servise getirdikleri öne sürüldü. Yaşanan bu olay, köklü üniversite hastanesinin bütçe yönetimini ve tıbbi tedarik zincirindeki aksaklıkları yeniden tartışmaya açtı.
20 Liralık Malzeme İçin Medikalcilere Yönlendirme
Son Mühür muhabiri Erkan Doğan’ın paylaştığı bilgilere göre, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi acil servisinde müdahale gören bir hastanın refakatçileri, kurum personelinin kendilerinden tıbbi ekipman talep etmesiyle büyük bir şaşkınlık yaşadı. Amcalarının tedavisi sırasında serviste yeterli miktarda sonda torbası kalmadığı iletilen aile üyelerine, dışarıdan söz konusu ürünü satın almaları gerektiği söylendi. Hasta yakınları, dev sağlık kompleksinin hemen karşısında faaliyet gösteren medikal işletmelere giderek tanesi 20 lira olan idrar torbalarından satın aldıklarını ifade etti. Temin edilen bu temel sarf malzemesi, tıbbi işlemin gerçekleştirilebilmesi amacıyla acil serviste nöbetçi olan sağlık çalışanlarına teslim edildi.
Hasta Yakınlarından Bütçe ve Hizmet Tepkisi
Yaşadıkları süreci anlatan vatandaşlar, köklü bir eğitim ve araştırma kurumu olan hastanenin böylesine basit medikal ürünleri dahi sağlayamamasına sert tepki gösterdi. Ege Üniversitesi Hastanesi gibi devasa bir yapının bütçe yetersizliği sebebiyle en standart malzemeyi bile alamayacak duruma gelmesini eleştiren hasta yakını, şifa aramak için bekleyen insanlara hem maddi hem de manevi eziyet çektirildiğini savundu. Gündeme gelen bu durum, bölgenin en büyük acil servislerinden birindeki hizmet standartlarının düşüşüne dair soru işaretleri yarattı.
Ege Üniversitesi Hastanesi Hakkındaki Son İddialar ve Aksaklıklar
-
Sarf Malzemesi Eksikliği: Acil serviste 20 TL’lik sonda torbalarının tükenmesi ve maliyetin hasta yakınlarına yüklenmesi.
-
Protez Tedarik Sorunu: Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı’nda malzeme ihalelerinin yapılamaması sebebiyle planlı ameliyatların aksaması.
-
Geri Ödeme Gecikmeleri: Hastanenin mevcut borç yükü yüzünden piyasadaki medikal firmalara ödemeleri aksatması ve şirketlerin malzeme akışını durdurması.
-
Kayıt Dışı Ücret İddiası: Geçmiş dönemlerde kurumun bazı bölümlerinde hastalardan ‘bıçak parası’ adı altında haksız maddi menfaat talep edildiğine yönelik şikayetler.
Geçmişteki Şikayetler ve Büyüyen Borç Yükü
Kurum genelinde yaşanan tıbbi lojistik krizinin, hastanenin içinde bulunduğu iddia edilen mali darboğazdan kaynaklandığı ifade ediliyor. Daha önceki dönemlerde Ortopedi ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı bünyesinde kullanılması zaruri olan cerrahi protez malzemelerinin ihale sorunları sebebiyle temin edilemediği ve hastaların uzun süre operasyon beklemek zorunda kaldığı medyaya yansımıştı. Tıbbi cihaz ve sarf malzeme tedarik eden şirketlerin, kuruma fatura ettikleri ürünlerin bedellerini tahsil etmekte ciddi sorunlar yaşadıkları biliniyor. Geri ödemelerdeki bu uzun süreli tıkanıklıklar yüzünden firmaların hastaneye ürün vermekten kaçındığı belirtiliyor. Tüm bunlara ek olarak, geçmişte çeşitli kliniklerde yasa dışı olarak nitelendirilen bıçak parası şikayetlerinin de basına yansıması, kurumun idari ve mali denetim mekanizmaları hakkında ciddi eleştirilere zemin hazırlıyor.
Sağlıkhaberi.net Yorumu: Üniversite Hastanelerinde Finansal Krizin Faturası Kime Kesiliyor?
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde yaşanan “20 liralık sonda” vakası, aslında Türkiye genelindeki devasa eğitim araştırma kurumlarının içine düştüğü ekonomik tıkanıklığın en somut, en can acıtıcı yansımasıdır. Milyarlarca liralık bütçelerle yönetilmesi gereken bu kurumların, acil servis gibi saniyelerin bile insan hayatı için kritik olduğu bir birimde en temel sarf malzemelerini dahi stoklayamaması, sağlıkta sürdürülebilirlik kavramının ciddi bir yara aldığını göstermektedir. Medikal firmalara yapılamayan ödemeler nedeniyle kopan tedarik zinciri, artık idari bir finans problemi olmaktan çıkmış; doğrudan halk sağlığını ve hasta güvenliğini tehdit eden yaşamsal bir soruna dönüşmüştür.
Meselenin hasta psikolojisi ve kamu hizmetine duyulan güven boyutu ise çok daha vahimdir. Can derdine düşmüş, acil serviste şifa bekleyen bir vatandaşın, yakınının tedavisi için hastane kapılarından medikalci dükkanlarına koşturulması, kamu sağlık hizmetinin “ücretsiz ve erişilebilir” olma ilkesini derinden sarsmaktadır. Geçmişteki protez eksiklikleri ve liyakati zedeleyen ‘bıçak parası’ iddialarıyla bütünleştiğinde ortaya çıkan tablo; köklü tıp fakültelerinin sıkı denetim mekanizmaları, akılcı finans yönetimi ve şeffaf ihale süreçleriyle acilen rehabilite edilmesi gerektiğini açıkça kanıtlıyor. Çözüm, çaresiz kalan vatandaşı elinde reçeteyle sokağa göndermekte değil, kurumların borç sarmalını kalıcı olarak bitirecek rasyonel sağlık politikalarını hızla hayata geçirmekte yatmaktadır.
