Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde, bedenini tıp öğrencilerine bağışlayan 82 yaşındaki çiftçi Yılmaz Kaplan için “Son Ders” töreni düzenlendi. 2021 yılında vefat eden ve vasiyeti üzerine beş yıl boyunca anatomi eğitiminde yüzlerce sağlık profesyonelinin yetişmesine katkı sunan Kaplan’ın cenazesi, düzenlenen vefa töreninin ardından memleketi Seyitgazi’de toprağa verildi.
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi (ESOGÜ) Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı, tıp dünyasında eşine az rastlanır bir vefa örneğine ev sahipliği yaptı. Seyitgazi ilçesi Doğançayır Mahallesi’nde çiftçilikle uğraşan ve 2021 yılında 82 yaşındayken hayata gözlerini yuman Yılmaz Kaplan, sağlığında aldığı kararla bedenini tıp eğitiminde kullanılmak üzere bağışlamıştı. “Anatominin Sessiz Öğretmenine Saygı ve Vefa” temasıyla gerçekleştirilen törende; Kaplan’ın ailesi, akademisyenler ve geleceğin hekimleri bir araya gelerek bu anlamlı bağışa teşekkürlerini sundu.

Tıp Eğitiminde Beden Bağışı Neden Önemlidir?
Tıp eğitiminde kadavra kullanımı, teorik bilgilerin insan bedeni üzerinde üç boyutlu olarak pekiştirilmesini sağlayan en temel eğitim aracıdır. Geleceğin cerrahlarının ve uzman hekimlerinin el becerisi kazanması, insan anatomisini en ince ayrıntısına kadar öğrenmesi ancak bu bağışlar sayesinde mümkün olmaktadır. Yılmaz Kaplan’ın bedeni de beş yıl boyunca ESOGÜ Tıp Fakültesi’nde hem öğrencilerin hem de asistanların eğitiminde bir “sessiz öğretmen” olarak görev yaptı.
Törende duygusal bir konuşma yapan Yılmaz Kaplan’ın kızı Aynur Kaplan Çağırıcı, babasının ileri görüşlü bir insan olduğunu vurguladı. Çağırıcı, babasının bu kararını şu sözlerle anlattı:
“Babam 2021 yılında 23 Aralık’ta yaşlılıktan vefat etti. Sessiz, sakin ve oldukça çalışkan bir insandı. Sağlığında bize böyle bir karar aldığını bildirip onaylayıp onaylamadığımızı sordu. Biz kardeşler olarak bu isteğini tereddütsüz kabul ettik. İlkokul mezunuydu ancak hayatı boyunca yeni şeyler denemeyi seven, ufku geniş bir insandı. Onun bu vasiyetini yerine getirdiğimiz için huzurluyuz.”
Bağışçının damadı olan ve aynı zamanda tıp camiasının içinden bir isim olan Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Cerrahisi Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Ufuk Çağırıcı da tıp eğitimindeki bu büyük ihtiyaca dikkat çekti. Çağırıcı, “Tıp fakültelerinde kadavra bulmanın zorluğunu mesleğimiz gereği çok iyi biliyoruz. Geleceğin cerrahlarının yetişmesinde bu bağışın değeri ölçülemez. Bu örnek davranışın diğer ailelere de yol göstermesini diliyorum” dedi.
Türkiye’de Kadavra Bağışı Bilinci Ne Durumda?
ESOGÜ Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Ferruh Hücel, Türkiye’deki bağış bilincinin yıllar içindeki değişimini verilerle paylaştı. 1997 yılında göreve başladıklarında fakültede hiç kadavra bulunmadığını hatırlatan Hücel, günümüzde toplumsal farkındalığın arttığını belirtti.
“Basın ve kamuoyunun desteğiyle şu anda kadavra havuzumuzda bağışlarla gelen önemli bir potansiyel oluştu. İnsanlar artık son derece bilinçli; sağlıklı dönemlerinde gelip bağış formu dolduruyorlar. Beş yıl boyunca bu kadavramızdan yüzlerce tıp öğrencisi ve asistan bizzat yararlandı. Bağışçımızın ailesine ve bu bilinci taşıyan herkese minnettarız.”
Törene katılan tıp fakültesi 1. sınıf öğrencisi Rümeysa Ülker ise bir tıp öğrencisi gözüyle bağışın anlamını şu sözlerle ifade etti: “Kadavra üzerinden eğitim görmek, ileride hayatına dokunacağımız insan bedenini daha iyi tanımamızı sağlıyor. Bize bedenini emanet edip eğitimimize katkı sunan bağışçımıza sonsuz teşekkür duyuyoruz.”
Törenin ardından Yılmaz Kaplan’ın cenazesi, dualar eşliğinde memleketi Seyitgazi ilçesi Doğançayır Mahallesi Mezarlığı’na götürülerek aile kabristanına defnedildi.
Sağlıkhaberi.net Yorumu: Bilimin Sessiz Kahramanları ve Tıbbi Etikte Vefa Borcu
Eskişehir’de yaşanan bu olay, tıp eğitiminin sadece kitaplardan ve dijital ekranlardan ibaret olmadığını, insan dokusuna dokunmanın ve gerçek anatomi üzerinde çalışmanın yerinin doldurulamayacağını bir kez daha kanıtlıyor. 82 yaşındaki bir çiftçinin, bilimin ışığında gösterdiği bu fedakarlık, tıp öğrencilerinin sadece teknik bilgi değil, aynı zamanda “insan bedenine saygı” dersini de bizzat sahada almalarını sağlıyor. Kadavranın bir “eğitim materyali” değil, bir “öğretmen” olarak kabul edildiği bu törenler, hekimlik sanatının etik temellerini güçlendiren en kıymetli anlardır.
sağlık bakanlığı ve üniversitelerin, beden bağışı konusundaki toplumsal önyargıları kırmak adına yürüttüğü çalışmaların meyve verdiğini görmek sevindirici. Ancak gelişmiş ülkelerdeki bağış oranlarıyla kıyaslandığında, Türkiye’de hala kat edilmesi gereken bir mesafe olduğu görülüyor. Yılmaz Kaplan gibi “sessiz öğretmenlerin” sayısının artması, yarın ameliyat masasına yatacak olan hastaların, çok daha donanımlı ve pratik tecrübesi yüksek cerrahlar tarafından tedavi edilmesinin en büyük teminatıdır. Bu vesileyle, bilime bedenini emanet eden tüm bağışçılara ve bu vasiyete saygı duyan ailelerine bir kez daha şükranlarımızı sunuyoruz.






