Gidenler Daha Fazla Para İçin Mi Gidiyor?
Son yıllarda sağlık çalışanları arasında sıkça duyduğumuz bir cümle var:
“Yurt dışına gitmeyi düşünüyorum.”
Bu cümleyi duyanların bir kısmı hemen aynı yorumu yapıyor:
“Daha çok para kazanmak istiyorlar.”
Oysa mesele yalnızca para olsaydı, bu kadar çok doktor, hemşire, paramedik, ebe ve sağlık teknisyeni yıllarını verip dil öğrenmek için mücadele etmezdi.
Mesele çok daha derin. Çünkü sağlık çalışanları sadece daha yüksek maaş aramıyor. Daha insanca çalışma koşulları, daha fazla saygı ve daha güvenli bir gelecek arıyor. Bugün Türkiye’de birçok sağlık çalışanı, mesleğini büyük bir özveriyle yapmaya devam ediyor. Ancak bu özverinin karşılığında karşılaştıkları tablo her geçen gün daha ağırlaşıyor.
Uzun nöbetler…
Personel eksikliği nedeniyle artan iş yükü…
Sözlü ve fiziksel şiddet riski…
Tükenmişlik…
Ekonomik kaygılar…
Ve giderek büyüyen gelecek belirsizliği…
Bir sağlık çalışanı düşünün.
Gece nöbetinden çıkıyor.
Saatlerce ayakta kalmış.
Onlarca hastayla ilgilenmiş.
Hayati kararların içinde yer almış.
Bir insanın yaşam mücadelesine tanıklık etmiş. Sonra evine dönüyor ve ay sonu hesaplarıyla uğraşıyor.
Kirasını düşünüyor.
Faturalarını düşünüyor.
Çocuğunun eğitim masraflarını düşünüyor.
Bir sağlık çalışanının enerjisini hastalarına ayırması gerekirken, hayatını sürdürebilmek için sürekli ekonomik hesap yapmak zorunda kalması başlı başına bir sorundur. Dünyanın birçok ülkesinde sağlık çalışanları elbette yoğun çalışıyor. Ancak çalışma saatleri, personel sayısı, dinlenme hakları, mesleki gelişim imkanları ve ücret politikaları daha sistemli bir şekilde planlanıyor. Birçok ülkede sağlık çalışanı yaptığı işin karşılığında yalnızca maaş almıyor. Aynı zamanda mesleki saygınlık görüyor.Kendini güvende hissediyor. Geleceğini planlayabiliyor. Ev sahibi olabileceğine inanıyor. Çocuğunun eğitimini düşünürken kaygı duymuyor. Emekli olduğunda nasıl yaşayacağını hesaplamak zorunda kalmıyor. İşte asıl fark burada ortaya çıkıyor. Yurt dışına gitmek isteyen sağlık çalışanlarının büyük bölümü ülkelerini sevmedikleri için gitmek istemiyor.
Tam tersine…
Bu topraklarda yetişmiş, bu insanlara hizmet etmiş, bu toplumun bir parçası olmuş kişiler bunlar. Fakat insan yalnızca aidiyet duygusuyla yaşayamaz. Emek verdiği yerde değer görmek ister. Kendini güvende hissetmek ister. Yarına umutla bakmak ister.
Bir sağlık çalışanı mesleğini yaparken sürekli ekonomik kaygı yaşıyorsa, şiddet görme korkusu taşıyorsa ve geleceğine dair plan kuramıyorsa, başka seçenekleri düşünmeye başlaması şaşırtıcı değildir.
Aslında bugün sorulması gereken soru “Neden gidiyorlar?” değildir.
Asıl soru şudur;
“Neden kalmak istemiyorlar?”
Bu sorunun cevabı bulunduğunda çözüm de ortaya çıkacaktır. Çünkü sağlık çalışanlarını ülkede tutacak olan şey yalnızca maaş artışı değildir. Güvenli çalışma ortamları… Yeterli personel desteği… Şiddete karşı güçlü koruma mekanizmaları… İnsanca çalışma saatleri… Mesleki saygınlığın yeniden tesis edilmesi… Ve en önemlisi, emeklerinin karşılığını aldıklarına dair hissedecekleri adalet duygusudur. Bir ülkenin sağlık sistemi binalarla değil, insanlarla ayakta durur. Ve o insanlar kendilerini değersiz hissetmeye başladığında, kaybedilen yalnızca bir çalışan olmaz. Yılların birikimi, deneyimi ve emeği de birlikte gider.
Bugün sağlık çalışanlarının yurt dışına yönelmesinin arkasında yalnızca ekonomik nedenler değil; görülme, duyulma, değer görme ve geleceğe güvenle bakabilme arzusu vardır. Çünkü insan en çok, emeğinin karşılığını bulamadığı yerde yorulur.
